یکی از اصول پدافند غیرعامل، کاهش آسیب پذیری تأسیسات حیاتی و نظامی در برابر حملات دشمن از طریق روش های غیرمسلحانه است. مواد منفجره ایمن با کاهش خطرات ناخواسته (مانند انفجارهای تصادفی یا حملات خرابکارانه)، به افزایش ایمنی و امنیت زیرساخت ها کمک می کنند. افزایش قدرت انفجار و درعین حال کاهش حساسیت ماده منفجره منجر به تولید نسل های جدیدی از ماده منفجره شده است. یکی از ترکیبات قابل تأمل در این زمینه، دی هیدروکسیل آمونیــوم 5'،5 -بیس (تتــرازول) – 1'،1 -دی اولات TKX-50 است. هدف اصلی از پژوهش حاضر طراحی شبکه های علمی ماده منفجره ایمن و نوظهور (TKX-50) با استفاده از نرم افزار VOSviewer است. روش کار استفاده از نرم افزار voswiever جهت تحلیل داده های پایگاه های اطلاعاتی Webofscience،  PubMed و Scopus است. مراحل انجام این پروژه در هفت بخش ترسیم شده که شامل سازمان دهی رصد، چرخه جویش و جمع آوری، تحلیل و فرا تحلیل، به روزرسانی تصویر، تحلیل روند و برآورد، اعتبارسنجی و انتشار و بازخورد است. یافته ها نشان می دهد استفاده از مواد منفجره نوظهور به عنوان ماده ای ایمن تر، با آسیب کمتر برای محیط زیست و باقدرت انفجاری بالاتر می تواند جایگزینی برای مواد فعلی مورداستفاده در صنایع به کارگیری شود. بررسی ویژگی های عملکردی این ماده نشان می دهد کـه کـارایی انفجـاری آن بـا CL-20 برابـر اسـت. TKX-50 با بیشتر مواد موجود در فرمولاسیون های انفجاری، سازگاری مناسبی دارد؛ به طوری که حتی در برخی از منابع از آن به عنوان جـایگزین برخـی از نیتـرامین هـا یادشده است. بررسی حساسیت به محرک های ناخواسته نشان می دهد که این ترکیب باوجود داشتن محتوای انرژی و دانسیته بالا، حساسیت به ضربه و اصطکاک کمی دارد ضمن اینکه سمیت آن نیز پایین تر از بسیاری مواد منفجره متداول است. این ویژگی ها می توانند نویدبخش تولید مواد منفجره کاراتر و درعین حال ایمن تر در آینده نزدیک باشد.

بیش از ‎50‎ سال پیش، جان توکی فراخوانی برای بازسازی آمار دانشگاهی داد. او در مقالۀ ‎«‎آیندۀ تحلیل داده ها‎»‎ به وجود علمی اشاره کرد که آن زمان به رسمیت شناخته نشده بود و موضوع مورد توجه آن یادگیری از داده ها یا ‎«‎تحلیل داده ها‎»‎ بود. پدیده ای مربوط به این اواخر ‎‏که رو به گسترش نیز است ، ظهور برنامه های ‎«‎علم داده‎»‎ در دانشگاه های بزرگ است. این مقاله در پی مرور برخی از اجزای ‎«‎برهۀ علم دادهٔ» کنونی، ازجمله بر اظهارنظرهای اخیر دربارۀ علم داده در رسانه های همگانی، است که آیا علم داده واقعاً با آمار تفاوت دارد یا خیر و اگر دارد، چگونه. برداشت فعلی از علم داده به مثابهٔ زبرمجموعه ای از رشته های آمار و یادگیری ماشین است که مقداری فنّاوری به منظور ‎«‎ارتقای مقیاس‎»‎ آن برای ‎«‎داده های بزرگ‎»‎ به آن افزوده شده است. انگیزۀ انتخاب این زبرمجموعه، پیشرفت های تجاری است و نه اندیش ورزانه. چنین انتخابی محتملاً رویدادهای اندیش ورزانۀ مهم ‎50‎ سال آینده را نادیده خواهد گرفت. ازآنجاکه خودِ کلِّ علم به زودی بدل به داده می شود که می توان آن را کاوید، انقلاب در شرف وقوع در علم داده محدود به ‎«‎ارتقای مقیاس‎»‎ نبوده، بلکه در مقابل، در ظهور مطالعات علمی تحلیل داده ها در سطح کل علم است. دیدگاهی از علم داده را بر اساس فعالیت های افرادی که ‎«‎از داده ها یاد می گیرند‎»‎ ارائه می کنم و یک رشتۀ دانشگاهی را که به بهبود این فعالیت به شیوه ای مبتنی بر شواهد اختصاص دارد توصیف می کنم. این رشتۀ جدید وسعت بخشی علمی بهتری از آمار و یادگیری ماشین در مقایسه با ابتکارعمل های امروزی در علم داده است، و هم زمان توان آن را دارد که همان اهداف کوتاه مدت را برآورده کند.

در سپتامبر 1960، نمایندگان دولت های ایران، عراق، کویت، عربستان و ونزوئلا در بغداد گرد هم آمدند تا برای جلوگیری از کاهش مجدد و مستمر قیمت های اعلان شده نفت توسط کمپانی های بزرگ صاحب امتیاز چاره اندیشی نمایند. این نشست منشا تشکیل سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) گردید که هم اکنون نیم قرن از عمر آن می گذرد. تاسیس این سازمان عکس العملی سیاسی به محرکی اقتصادی بود، زیرا طی چند دهه درآمد نفتی برای این کشورها تبدیل به مهم ترین منبع قدرت، مشروعیت و موجودیت شده بود. نمایندگان دولت های عضو به عنوان کارگزارانی سیاسی، درباره سقف تولید نفت سازمان و سهمیه اعضا تصمیم گیری می کنند و از این طریق روی قیمت یک کالای اقتصادی بسیار حیاتی بین المللی اثر می گذارند. از آنجا که مصرف نفت و انرژی از مولفه های اساسی تولید ثروت می باشد و ثروت و اقتصاد نیز به نوبه خود شرط لازم برای تولید قدرت و امنیت هستند، بین نفت، ثروت، قدرت، امنیت و سیاست پیوندی اساسی وجود دارد. اوپک با ظرفیت های عظیمی که در جهان از لحاظ میزان ذخایر، تولید، صادرات و ظرفیت مازاد نفت دارد، طی پنجاه سال تبدیل به یکی از مهم ترین سازمان های موثر در اقتصاد سیاسی بین المللی شده است و ساختار و کارکردش در اقتصاد و سیاست در سطوح ملی، منطقه ای و بین المللی تاثیر دارد. در این نوشتار چگونگی و چرایی تعامل این سازمان با متغیرهای سیاسی و بین المللی، با رویکرد اقتصاد سیاسی بین المللی و با روش توصیفی- تبیینی مورد بررسی قرار می گیرد. یافته ها و توصیه مهم این کنکاش چنین است که عملکرد بهینه سازمان می بایست تابعی از حفظ فاصله مناسب تصمیمات آن با قدرت و سیاست باشد. بنابراین ارزیابی فرصت ها و تهدیدهای این نسبت در نیم قرن گذشته می تواند یکی از دستمایه های مهم برای تدوین راهبردهای کار آمد در راستای ماندگاری و کارایی اوپک در نیم قرن آینده باشد.